ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ، ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ

ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻊ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﺁﻥ ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻨﺎ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻠﯽ ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪﯼ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎ، ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪﯼ ﻭ ﮔﺮﺍﻳﺶ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻟﻮﻣﻴﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ، ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ ﻗﻄﺎﺭ ﮐﺎﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﮏ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﻧﺪ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻟﻮﻣﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻟﻮﻣﻴﺮ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮊﺭﮊ ﻣﻪ ﻟﻴﺲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺵ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭ ﺷﻌﺒﺪﻩ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ، ﺗﺨﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮊﺭﮊ ﻣﻪ ﻟﻴﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﺪﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻭ ﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺣﻘﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﮊﺭﮊ ﻣﻪ ﻟﻴﺲ
ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ، ﺳﻔﺮﻫﺎﯼ ﮔﺎﻟﻴﻮﺭ ﻭ ﺳﻴﻨﺪﺭﻻ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﮊﺭﮊ ﻣﻪ ﻟﻴﺲ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ.

ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻝ ﺳﻴﻨﻤﺎ، ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﻧﻤﺎﻳﯽ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻋﻠﻤﯽ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺳﻴﺎﺳﯽ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ.

ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﮎ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺳﺮ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻥ ﻳﮏ ﺑﭽﻪ، ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻳﮏ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ، ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻳﮏ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻳﺎ ﮔﻞ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻳﮏ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎﮔﺮ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺣﻖ ﺩﺧﻞ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﺛﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻓﻀﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺧﻞ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ، ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺳﻨﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ.
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻧﺤﻮﻩ ﺛﺒﺖ ﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ، ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﮑﻞ ﻭﺍﺣﺪﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﺎﺳﯽ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮏ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ، ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺜﻼ ﺩﻭ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻣﺜﻼ ﺻﺤﻨﻪ ﻳﮏ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ، ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻳﮑﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺯﺍﻭﻳﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺷﮑﻞ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻭ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻫﻮﺍﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺮﺩﻩ ﺳﻴﻨﻤﺎﻫﺎ ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺵ ﺯﻳﺎﺩﯼ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺍﺧﻴﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻴﻠﻢ «ﺑﻮﻟﻴﻨﮓ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻠﻤﺒﺎﻳﻦ» ﻭ «ﻓﺎﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ۹۱۱».
ﺑﺮﺧﯽ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺍﺛﺮ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺪﻑ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺍﻃﻼﻉ ﺭﺳﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﺘﻨﺪﻫﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ:
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺧﺒﺮﯼ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻋﻠﻤﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺳﻴﺎﺳﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺻﻨﻌﺘﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺟﻨﮕﯽ، ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻭﺭﺯﺷﯽ ﻭ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻴﮑﺎﻝ.